Protestantar på Brooklyn Bridge, på veg for å okkupere Wall Street. Foto: Flickr/bogieharmond

Skulle ein lese alt som finst på nettet, så kunne ein ikkje gjort anna. Ja, sjølv med 18 timars lesing om dagen hadde du ikkje fått med deg alt. Heldigvis er ikkje alt som finst på nettet verd å lese her finn du derimot ting som heilt sikkert er verd å lese.

Du kan jo ta til med å lese om at CO2 utsleppa har auka med 45 prosent sidan 1990, på den andre sida kan du jo trøyste deg med at løysninga finst. Så må vi berre greie å få tatt løysningane i bruk. Brundtland er framleis opptatt av berekraftig utvikling og seier:

«Many challenges of sustainable development can be solved within sectors, within countries – but not climate change,» Brundtland said. «We are all victimized, nobody can hide from it. «

Det kan og vere interessant å følgje debatten i det britiske Arbeidarpartiet, dei driv med ein del interessant sjelegransking etter valnederlaget. Mellom anna er dei opptatt av om grøn populisme er mogleg å få til. Torsken er kanskje ikkje så opptatt av miljøpolitikk, men det er interessant at aldri har forskarane funne karen med skjegg lenger nord enn no. Kanskje er det derfor at russarane reagerer så sterkt på at Noreg arresterte ein russisk trålar i fiskevernsona rundt Svalbard? I alle fall kan det sjå ut som i alle fall nokre russarar ønskjer å ta fiskevernsona rundt Svalbard opp til ny debatt; og, nei, det er ikkje Sjirinovskij eg tenkjer på.

Når vi no er inne på Russland så skjer det jo ting der for tida, det vil seie at det skjer vel eigentleg ingenting. Putin er på veg tilbake. Det slår meg at han liknar ikkje så lite på ein mannleg utgåve av Sarah Palin. The Streetwise Professor skriv:

 Expect Russia to become even more truculent, obstructionist, and revanchist in the months to come.

Kanskje ikkje gode toner sett I samanheng med situasjonen I fiskevernsona? Då kan vi jo kanskje våge å håpe at opposisjonen i Russland finn saman og blir meir effektiv.

Eg synst eurokrisa er vanskeleg å gå eit godt grep om. Eg har skrive litt om det her, men andre kan dette betre enn meg. Paul Krugman meiner at det ikkje er snakk om at land har brukt for mykje pengar. Han snakkar litt om kven som må betale for den irske krisa her.

Utdanning har det og blitt sagt noko om i det siste. Det er ikkje berre i Noreg vi diskuterer testing og prøveer som eit verkemiddel i skolen. Al Shanker, den amerikanske fagforeingsleiaren er den store helten i denne historia. I Noreg har vi og hatt ein diskusjon om lekser, Sigve Indregard seier noko om korfor dei ikkje er effektiv læring. Sjølv om eg må få seie at som forelder synst eg litt lekser er fint for å kunne følgje med på kva som skjer i skolen. Tar vi eit par steg oppover i utdanningssystemet så trur eg mange kunne lære litt av å lese denne rapporten om kreativitet av Richard Florida.

USA har kanskje sin versjon av den arabiske våren no? Det er i alle fall nokre som trekker samanlikningar mellom “Occupy Wall Street” rørsla og det som har skjedd i Nord-Afrika. Igjen skriv Indregard fint og verd å lese om rørsla og kommunikasjonsstrategien. David Korten meiner:

The personal stories emerging from Occupy Wall Street document our common experience under Wall Street’s rule—unemployment, wages that cannot support families, dwindling retirement accounts, foreclosed homes, student debt, and deferred health care. These stories are inspiring yet more Americans to come forward.

Du kan lese resten av artikkelen her. Har du tenkt å delta I ein demonstrasjon med det første? Kanskje ein demonstrasjon der du star I fare for å blir arrestert? Då er du kanskje bekymra for kva politiet kan få ut av telefonen din? Då får du nokre tips her.

Det er ikkje så lenge sidan vi håpa på ein revolusjon i Iran. Dessverre makta ikkje ungdomen å få kasta prestestyret i 2009. Her kan du lese ei god skildring av korleis og korfor det likevel kan vere slik at styret i Iran kan vere inne i sine siste dagar. Det er ille i Iran, men hakket verre i Somalia. Svolt og islamistar trugar folket. Det finst likevel lyspunkt som det kan vere verd å ta med seg. Sjølv om denne artikkelen står i det konservative magasinet “Minerva” synst eg diskusjone om korleis vi evaluerer bistandsarbeidet er interessant.

Til slutt, les om den ekstreme mannen hos forsking.no og Hjorthen sine tankar om brukarstyrt personleg assistent er verd å ta med seg.

Sånn, då har du litt lesestoff å kose deg med. Kom gjerne med dine eigne lesetips i kommentarfeltet.

Foto: Bruce Irving/Flying Singer på Flickr

Skal menneskeslekta busette seg på ny planetar. Skal vi hente verdiar ut av dette solsystemet – og fleire? Eg håper det, og eg trur det. Eg trur vi har enormt mykje å lære der ute, eg trur vi har enorm verdi av å redusere risikoen for menneska og dyr og plantar på jorda gjennom at vi ikkje er avhengige av berre ein planet. Derfor må eg må innrømme det, eg vart trist då eg las leiaren i siste nummer av The Economist. Der argumenterer dei for at romfartsepoken snart er slutt.

Leiarskribenten skriv:

The future, then, looks bounded by that new outer limit of planet Earth, the geostationary orbit. Within it, the buzz of activity will continue to grow and fill the vacuum. This part of space will be tamed by humanity, as the species has tamed so many wildernesses in the past. Outside it, though, the vacuum will remain empty. There may be occasional forays, just as men sometimes leave their huddled research bases in Antarctica to scuttle briefly across the ice cap before returning, for warmth, food and company, to base. But humanity’s dreams of a future beyond that final frontier have, largely, faded.

The Economist meiner og argumenterer godt for at ingen vil betale for å reise til Mars, eller til Saturn sine ringar for ikkje å snakke om enno lenger. Dei seier at det framleis vil vere auka bruk av det nære rommet. Til satellittar, overvaking og kanskje våpen, men at tida for dei store draumane om det ytre rommet er over.

Eg trur dei har rett i at det nære rommet vil bli viktigare og viktigare, men eg trur og håper at dei tar feil om det andre. Det kan ikkje vere slik at menneska sin draumar om nye stjerner og nye breidder ikkje lenger er ei drivkraft i oss.

Eg trur denne drivkrafta er så sterk at ho vil overvinne dei reine økonomiske betraktningane. Eg veit ikkje om det blir amerikanarane, kinesarane eller vi nordmenn som tar hol på oljefondet og kjem først til Mars, men eg er heilt sikker på at menneska vil reise, vil reise lenger, og at dei kvite flekkane på stjernekarta vil bli borte.

Denne prologen er skriven av far min, Jahn-Arill Skogholt

Med ujamne mellomrom kjem eg til å publisere nokre av pappa, Jahn-Arill Skogholt, sine tekstar på denne bloggen. Eg synst fleire av dei fortener fleire lesarar, kanskje til og med omtale og debatt. Tidlegare har eg lagt ut boka Grågud og kvitekrist. Her finn du prologen «Eg er ein lærar»

 

Det står skreve:

I byrjinga var ordet.

I byrjinga var hagen.

Og menneska i hagen var nakne og umedvitne

til slangen kom

og freista dei til kunnskap.

Og dei åt av fruktene på treet

og kunnskapen kom inn i verda

og vondskapen kom inn i verda

og det medvite gode kom inn i verda.

Er kunnskapen vond?

Er kunnskapen god?

Kunnskapen er kunnskap.

Når rakettane freser

over ein nattsvart Golf-himmel

står det stor kunnskap bak.

Når legane lindrar smertene

og leger såra

til rakettane sine offer

står det stor kunnskap bak.

Kvadratrøttenes strenge logikk

bryr seg ikkje om moral.

Det er det menneske

kledde i kunnskapen si kappe

utanfor uskylda sin hage

ikkje logaritmenes kurver

som styrer moralen.

Kall meg lærar,

sa han,

vismannen frå aust

formann og dødeleg diktator

for Kinas myriader,

Mao Zedong.

På ei anna kontinent

i landet Elfenbeinskysten

sat presidenten og poeten

Houphouet-Boigny

og sa det same.

Lenger ned på det same kontinentet

skreiv ein mann med mjuk røyst

kjærleiksdikt

mens han leia fridomskampen

i kolonien Angola.

Lege, stod det,i eksamenspapira hans.

Sjøl sa han, Agostinho Neto:

Kall meg lærar.

I Tanzania såg folket

med age og kjærleik

på sin president, Julius Nyerere.

Folket i India flokka seg

kring den barbeinte filosofen

med spinneteinen.

Mahatma Gandhi

førte folket sitt til fridom.

Begge sa dei:

Eg er ein lærar.

Statsleiar, filosof, poet, lege, advokat.

Det var ikkje nok for dei.

Alle ville dei forvalte meir enn det.

Og sa det med dei enkle orda:

Eg er ein lærar.

Ordet lærar har ein undertekst:

Kunnskap, danning, kjærleik, ånd.

Der ordet og underteksten sameinast

blømer verda.

Når underteksten blir redusert

til berre utdanning,

kunnskapsbygging utan ånd og kjærleik

tar den kalde materialismes grådigheit over.

Verbet skal bøye seg for formidling av ånd,

ikkje for gold gramatikk åleine.

Ein skole skal vere ei tempel

ein pagode for ånd og undring.

Herren sa på den første dag:

Det verte ljos!

Og han såg at lyset var godt.

La oss sjå at lyset er godt,

kjærleikens og åndens lys

over kunnskapen.

Då kan vi trygt rette ryggen og seie:

Eg er ein lærar!

Eg lærer!

Eg har full forståelse av at dei som jobbar langs vegen vil ha lågare fart hos oss som køyrer forbi, eg har full forståelse av at vegen kanskje ikkje tåler så stor fart akkurat medan arbeidet for å gjere vegen betre pågår, men kjære vegvesen, Mesta og andre entreprenørar. Korfor må vi køyre sakte når alle som arbeider er heime på velfortent påskeferie og når vegen slett ikkje er smalare eller dårlegare enn det som er vanleg på vegane.

No er det på tide at desse 50-skilta blir tatt ned når dei ikkje har nokon misjon. To gonger på vegen frå Salangen til Tromsø stod desse skilta langs vegen. Vegen var ikkje dårleg, og det var ingen som jobba der. Eg må få spørre, vil du som entreprenør eller som Statens Vegvesen ikkje at eg skal ha respekt for skilta de set opp? Det kan verke slik.

Så, kjære gode og snille vegentreprenør, om du vil eg skal slakke ned for vegarbeid, sørg no for at skilta blir tatt ned når dei ikkje har anna misjon enn å irritere.

Kjell Ingolf Ropstad, ein forundra stortingsrepresentant frå Krf, ønsker å auke kontantstøtta til 10 000,- blanke kroner. Foto: Lillian og Lena/http://www.krf.no/ikbViewer/page/krf/bildegalleri

- Eg skulle gjerne hatt 10 000,- kroner frå staten, seier den lure borgaren

- Korfor skulle staten gje deg 10 000,- kroner, svarer den lett forundra stortingsrepresentanten frå Krf

- Jau, fordi eg ikkje bruker dette offentlege tilbodet som alle kallar barnehage, det må då vere verd noko, svarer den lure borgaren

- Å ja, ja sjølvsagt skal du få pengar for å ikkje bruke det tilbodet vi har bygd opp, men 10 000,- kroner er alt for lite, du skal sanneleg få 10 000,- kroner i månaden hos meg, kjem det frå Kjell Inge Ropstad, den forundra stortingsrepresentanten frå Krf

Den lure borgaren er sjølvsagt nøgd med svaret, kven vil ikkje ha pengar frå staten. Men han er ingen dumrian og tenkjer at eit tilbod som er for godt til å vere sant ofte er for godt til å vere sant. Det er kanskje verd å spørre den forundra stortingsrepresentanten om det er hakar ved dette tilbodet.

- Nja, seier den forundra stortingsrepresentanten til den lure borgaren, – Du får ikkje lov til å jobbe og betale skatt, det må andre gjere for deg. Du må og la ungane dine vere utanfor det sosiale miljøet som dei fleste andre ungane er i, og kanskje vil det føre til at ungane dine gjer det dårlegare på skolen i framtida.

Den lure borgaren tenkjer seg om ei lita stund. Han likte ikkje haka, men kanskje kunne det likevel vere ein måte han kunne skaffe seg desse 10 000,- kronene og likevel halde fram med å jobbe og tene pengar. – Du forundra stortingsepresentant, om eg leier inn ei litauisk barnepike til luseløn for å passe ungane mine medan eg er på jobb, kan eg då likevel få 10 000,- kroner i månaden av deg?

Den forundra stortingsrepresentanten tenkjer seg om i nokre sekund… – Ja, det burde vel gå bra, det viktigaste er jo at eg får gje deg pengar og at du ikkje bruker barnehagane.

Den lure borgaren smiler nøgd, stikk pengane i lomma, går på jobb og gjer karriere.

VG i dag

Politisk.no

Litt irriterande er det sjølvsagt at hestehoven kjem no, når hostesesongen går mot slutten. Planten er frå gamalt av brukt som eit middel nettopp mot hosting. Tussilago betyr på latin ‘å fjerne hoste’ og det var salige Linné som gav hestehoven det latinske namnet sitt.  Hestehovnamnet kjem kanskje av at blada kan sjå ut som ein hestehov?

Veit du meir om denne energigjevande blomen? Skriv gjerne i kommentarfeltet.

Marit Bjørgen og Jens Stoltenberg lar det berre vere smular att til gjestane. Foto Statsministerens kontor lisens by-nd

Det er utruleg artig å vere nordmann i desse VM-tider. Medaljane strøymer på, og sanneleg vart det både sølv og bronse i dag. Det einaste eg lurer på er om vi kanskje er litt uhøflege?

Her inviterer vi til fest i Holmennkollen og gjestane kjem frå alle verdas kantar, også spiser vi nesten all kaka sjølv og lar det vere att berre smular til gjestane.

Trass alt godt at ein av gjestane fekk eit stykkje marsipankake i dag.

Turmalin er eit krystall som ofte blir brukt til smykke. Namnet kjem frå Sri Lanka og stoffet er hovudbestandelen i den mirakuløse japanske vulkansteinen. Foto: Chris Ralph/Wikipedia Commons

I Nordlys i dag (22.02.11) kan vi lese om bedrifte Bioform i Sørreisa som «vil legge landet for sine føtter med en ny form for akupunktur». Denne akupunkturen skal vistnok fungere gjennom at du limer japansk vulkanstein på kroppen.

Eg må innrømme at skepsisalarmen går av for fult hos meg. Det er derfor ikkje så lite underleg at journalisten ikkje finn det på sin plass å stille eit einaste kritisk spørsmål til dei som er intervjua, eller ikkje kontaktar fagmiljøet på Universitetet eller UNN om denne medisinske revolusjonen er fagleg forankra.

Dersom vi går inn på bedrifta sine heimesider for å finne ut meir om desse japanske vulkansteinane, så kan vi lese:

«Denne akupunktur ion-kulen er et mirakuløst nytt materiale som virker som et negativt ion, med langtrekkende infrarød aktivitet. Den absorberer de overladede smertefulle områdene eller punktene på kroppen. Og den har de nødvendige egenskaper for å kunne lindre plager og ubehag.»

Eg må innrømme at for meg framstår dette som det reinspikka sprøyt. «Langtrekkende infrarød aktivitet» er kanskje det underlegaste. Infrarød stråling er det same som varmestråling, så korleis skal denne kunne vere langtrekkande, og korleis skulle dette kunne hjelpe mot plager?

Eit negativt ladda ion, er eit atom med negativ elektrisk lading, og noko vi har rundt oss heile tida. Dersom du for eksempel har litt salt (NaCl) i vatn vil det løyse seg opp i Na+ og Cl- ionar. Korleis dette skulle kunne hjelpe mot smerte er vanskeleg å forstå. Forøvrig er turmalin som desse vulkankulene er laga av eit piezoelektrisk stoff, og så vidt eg kan sjå ut frå artikkelen i Wikipedia er det eit positivt ladda stoff. Men her er eg open for at det er noko eg ikkje har forstått.

Men mirakuløst er det vist, og det må det nok vere om dette skal hjelpe.

Det mest utrulege med produktet er likevel at det hjelper mot så utruleg mykje, igjen i følgje nettsida til Bioform:

- Ubehag ved mageproblemer
- Nysing – allergi
- Smerter ved hoste
- Ubehag fra tennisalbue
- Trøtte & anspente øyne
- Kraftige smerter i nedre rygg
- Kraftig hodepine
- Kne smerter
- Problemer med å løfte armene
- Abdominal ubehag etter trening
- Skulder smerter
- Smerter før og under menstrasjon

Det er ganske fantastisk at dette vidundermiddelet ikkje er i utstrakt bruk i norske sjukehus dersom det var veldokumentert gjennom 50 år i Japan slik vi kan lese i Nordlys. Det er jo ikkje slik at Japan er på ein annan planet der vi berre kommuniserer kvart femtiande år.

For meg framstår artikkelen i Nordlys som rein tekstreklame for eit produkt som det er usannsynleg at det verkar og berre er med på å lure pengar frå lettlurte folk. Eg forventar meir frå den største avisa i unverisitetsbyen Tromsø.

Les og Martin Ystnes sin kritikk her

Kortare verk kan bli spennande lesing på lesebrett, som her Kindle, på telefonen eller datamaskinen din.

I dag kom det spennande nyhende frå Amazon. Dei startar noko som dei kalla Kindle Singles. Dei inviterer folk til å skrive gode verk på mellom 30 og 90 sider som skal seljast elektronisk til Kindle. Dette er ei verklengde som er for lange til å vere artiklar i eit magasin, men for korte til å bli ei bok. I beste fall kan dei vel, i dag få, plass i ein antologi, som ofte ikkje blir så mykje lest. Dette er ein type innovasjon som elektronisk formidling opnar for. Det kan vere med på å gje rom for nye litterære, politiske og vitskaplege verk som elles ikkje hadde funne sin plass.

På nettsidene til Amazon skriv dei:

Less than 10,000 words or more than 50,000: that is the choice writers have generally faced for more than a century–works either had to be short enough for a magazine article or long enough to deliver the «heft» required for book marketing and distribution. But in many cases, 10,000 to 30,000 words (roughly 30 to 90 pages) might be the perfect, natural length to lay out a single killer idea, well researched, well argued and well illustrated–whether it’s a business lesson, a political point of view, a scientific argument, or a beautifully crafted essay on a current event.

Eg har sans for dette – og trur dette kan vere byrjinga på mange nyskapningar i korleis vi tnekjer på kva og korleis det skrivne ord skal vere. Amazon legg her vekt på saksprosa, men eg har og tru på at noveller eller kortromanar kan bli viktig. Eg les i alle fall ikkje så sjeldan bøker som godt kunne vore kortare, men som då kanskje ville blitt for korte til å selje. Kanskje kan også litterære verk få den lengda som ideen og bodskapen treng, og ikkje den lengda som formatet krev.

Kroner 12,5 for ei novelle? 20,- kroner for ein politisk pamflett, eller 50,- kroner for ein kortroman. Det er lov å drøyme.