Jahn-Arill Skogholt

Barn av tida

I serien «Etterlatte skrifter etter han Pappa» fekk dokker forrige gong eit politisk skrift om Storfjellvegen, denne gongen blir det ein prolog/dikt. Denne prologen er det mange som huskar og spør etter. Heilt upolitisk er ikkje denne heller

—————

Barn av tida

av Jahn-Arill Skogholt

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk
du som kom for seint til verda
vaks opp på ei søppelfylling
gjort av far og bestefedre
folk som trudde pengar kunne
kjøpe sola, kjøpe månen,
kjøpe lykke, kjøpe helse,
kjøpe kjærleik og respekt,
kjøpe tid som barna åtte,
kjøpe døtres kyss om kvelden,
kjøpe søners kalde blikk.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk,
barn av treet som vi trudde
eingong skulle vekse, vekse
opp i himlens høge hallar.
Lite skjøna vi at vekster
som har rot i gift og rote
veks seg tørt i grein og topp.
Lite skjøna vi at havet
som har famna, som har fødd oss
eingong skulle slå tilbake,
nekte å bli børsnotert.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk.
Barn som ser foraktfullt på oss
veit at kjærleik er ei vare
som kan myntast ut i gaver
pakka inn i glatt papir,
veit at framtida er oppbrukt
ser at soppar syg den bleike
kraft frå treets golde rot,
kjenner eigne krefter koke
koke bort, bli eit problem.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk,
høyr oss alle, demp musikken
høyr, vi tigg tilgjeving, nåde,
sjå, vi lagar fine planar
skrivne ned på blankt papir,
klorbleikt, glansa, godt å ta i
berre kjenn kor dyrt det er.
Sjå, du er i statistikken.
Sår oss ikkje, sei då ikkje
at vi ikkje bryr oss om deg.
Sjå, her står du; ein ressurs.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg opg hard musikk.
Gjer deg hard, still opp volumet
rus deg i musikkens under
ikkje høyr den kalde, kloke
tale frå dei gråe menn.
Ikkje høyr vår bøn om nåde
for vi burde vite, visste
at den arv som du fekk bere
det var tomme, skitne fat.
Med desserten tung i magen
lar vi oppvasken få stå.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk,
kanskje vil du eingong bere
ny og betre jord til treet.
Kanskje er det alt for seint.
Vil du eingong opne døra
og gå innanfor i huset
der ein gammal mann fekk døy
trygg i armen til ei kvinne
som var nær og kjær og varm.
Slik stig livet ut av tala
og blir meir enn statistikk.

Barn av tida
barn av berget
barn av høg og hard musikk.
Demp musikken, høyr oss tale.
Kanskje har du enno evnen
til å skille løgn frå sanning.
Kanskje kan vi enno bygge
bruer til ei betre verd.
Huset står der, la oss tette
taket som er lekkt og rått.
Varsamt, varsamt snur vi jorda,
smuldrar ho og ber ho audmjukt
å gje liv til nye frø.

Standard
Feature, Ikkje politikk, Jahn-Arill Skogholt

Eg er ein lærar

Denne prologen er skriven av far min, Jahn-Arill Skogholt

Med ujamne mellomrom kjem eg til å publisere nokre av pappa, Jahn-Arill Skogholt, sine tekstar på denne bloggen. Eg synst fleire av dei fortener fleire lesarar, kanskje til og med omtale og debatt. Tidlegare har eg lagt ut boka Grågud og kvitekrist. Her finn du prologen «Eg er ein lærar»

 

Det står skreve:

I byrjinga var ordet.

I byrjinga var hagen.

Og menneska i hagen var nakne og umedvitne

til slangen kom

og freista dei til kunnskap.

Og dei åt av fruktene på treet

og kunnskapen kom inn i verda

og vondskapen kom inn i verda

og det medvite gode kom inn i verda.

Er kunnskapen vond?

Er kunnskapen god?

Kunnskapen er kunnskap.

 

Når rakettane freser

over ein nattsvart Golf-himmel

står det stor kunnskap bak.

Når legane lindrar smertene

og leger såra

til rakettane sine offer

står det stor kunnskap bak.

Kvadratrøttenes strenge logikk

bryr seg ikkje om moral.

Det er det menneske

kledde i kunnskapen si kappe

utanfor uskylda sin hage

ikkje logaritmenes kurver

som styrer moralen.

 

Kall meg lærar,

sa han,

vismannen frå aust

formann og dødeleg diktator

for Kinas myriader,

Mao Zedong.

På ei anna kontinent

i landet Elfenbeinskysten

sat presidenten og poeten

Houphouet-Boigny

og sa det same.

Lenger ned på det same kontinentet

skreiv ein mann med mjuk røyst

kjærleiksdikt

mens han leia fridomskampen

i kolonien Angola.

Lege, stod det,i eksamenspapira hans.

Sjøl sa han, Agostinho Neto:

Kall meg lærar.

 

I Tanzania såg folket

med age og kjærleik

på sin president, Julius Nyerere.

Folket i India flokka seg

kring den barbeinte filosofen

med spinneteinen.

Mahatma Gandhi

førte folket sitt til fridom.

Begge sa dei:

Eg er ein lærar.

 

Statsleiar, filosof, poet, lege, advokat.

Det var ikkje nok for dei.

Alle ville dei forvalte meir enn det.

Og sa det med dei enkle orda:

Eg er ein lærar.

 

Ordet lærar har ein undertekst:

Kunnskap, danning, kjærleik, ånd.

Der ordet og underteksten sameinast

blømer verda.

Når underteksten blir redusert

til berre utdanning,

kunnskapsbygging utan ånd og kjærleik

tar den kalde materialismes grådigheit over.

 

Verbet skal bøye seg for formidling av ånd,

ikkje for gold gramatikk åleine.

Ein skole skal vere ei tempel

ein pagode for ånd og undring.

Herren sa på den første dag:

Det verte ljos!

Og han såg at lyset var godt.

La oss sjå at lyset er godt,

kjærleikens og åndens lys

over kunnskapen.

Då kan vi trygt rette ryggen og seie:

Eg er ein lærar!

Eg lærer!

 

 

 

 

 

Standard